می سپارمم ای نازنین
به تنت که هزار هزار گلبرگ گلهای صبحگاهی ست
باد بی قرار
می پوشاندمان
دریغا به غفلتی کوتاه
که مژکانت به صورتم سجده نکنند
شرم به ثانیه ها که می شمارندمان
تا به پایان بیاندیشیم
چه باک؟
چه تمامی خوشتر
جز با تو مردن
نازنین