دانه های درشتت را به من ندوز

من كه مي دانمت حاشا نكن که حواسم نيست که مي دوزي ام که هر بار به چيدنشان شبيخون زدم آخ كه دزدانه گريختي به انارستان، انار رنگِ دانه دانه دانه گيلاس چشمِ انگور بوي مست

آخرين حواسم را پرت ميكنم گم مي كنم دل مي برم  مي گريزم  نيست مي شوم هيچ مي مانم تا فريبت دهم حلقه ات زنم بفشارمت بمكمت انار من انار من ...آه آخرين انار من...